W swoich wnioskach personalnych dotyczących odpowiedzialności konstytucyjnej SKBB uznaje, iż Jarosław Kaczyński powinien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za to, że: od 10 lipca 2006 r. do 16 listopada 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów RP, realizując koncepcję wykluczenia dużych grup obywateli, stworzył system eliminowania przy zastosowania przepisów prawa karnego w stosunku do poszczególnych osób zaliczonych do tych grup, w szczególności w stosunku do Barbary Blidy; w dniu 11 września 2006 r. jako Prezes Rady Ministrów wydał zarządzenie nr 138 oraz w dniu 11 kwietnia 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów wydał zarządzenie nr 40, czym doprowadził do ustanowienia wyższej pozycji prawnej Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro w stosunku do innych ministrów konstytucyjnych; co najmniej dwukrotnie, w dniu 26 lu¬tego 2007 r. i w dniu 27 marca 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów zorganizował nieformalne narady, w których brał udział Minister Sprawiedliwości-Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro i inne osoby, w tym kierujące organami władzy rządowej, podczas których podejmowane były decyzje zastrzeżone dla konkretnych prokuratorów i szefów ABW oraz przekazywane niejawne informacje dotyczące spraw prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach.

Natomiast Zbigniew Ziobro po¬winien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za to, że: w okresie od 31 października 2005 r. do 7 września 2007 r. i od 11 września 2007 r. do 16 listopada 2007 r. jako Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny stworzył system eliminowania przy zastosowaniu przepisów prawa karnego w stosunku do poszczególnych osób zaliczonych do tych grup, w szczególności do Barbary Blidy, i go nadzorował; w dniu 25 kwietnia 2007 r. jako Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny wprowadził Sejm RP w błąd co do oko¬liczności śledztwa w ramach którego Barbara Blida miała być zatrzymana, w szczególności – co do pod¬staw zarzutu w stosunku do Barbary Blidy, przebiegu zatrzymań i ich ilości. Jednocześnie Komisja uznała, że Ziobro w swojej wypowiedzi wielokrotnie oświadczył nieprawdę i, jak ustaliła Komisja, było to działanie świadome, mające na celu postawie¬nie tragicznie zmarłej byłej posłanki w złym świetle.
Komisja uznała odpowiedzialność prokuratora Grzegorza Ocieczka, zastępcy szefa ABW, za niedopełnienie obowiązków służbowych, polegających na tym, że będąc na miejscu zdarzenia dopuścił do po¬pełnienia wielu błędów przez funkcjonariuszy ABW w tym: zacierania śladów kryminalistycznych mogących mieć decydujące znaczenie procesowe, niedopuszczenie natychmiast po zdarzeniu, zgodnie z kompetencją ustawową, organów policji do przeprowadzenia stosownych oględzin i czynności procesowych.
Grzegorz Ocieczek bardzo często bywał w latach 2000-2005 w Ośrodku Jeździeckim „Parnas” w Chruszczobrodzie, który był dzierżawiony przez przedsiębiorstwa należące w tym czasie do Barbary Kmiecik. W ośrodku bywali prezydenci miast, posłowie, senatorowie, policjanci, księża, dziennikarze regionalni i warszawscy. Bywała też tam Barbara Blida. Grzegorz Ocieczek był szczególnie zaprzyjaźniony z konkubentem Bar¬bary Kmiecik Mariuszem Mendziukiem i mógł przyjechać do Chruszczobrodu o każdej porze dnia i nocy. Za swoje pobyty nie płacił.

Komisja stwierdza także, że Zbigniew Ziobro powinien ponieść odpowiedzialność karną za to, że w związku z zajmowanym stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego popełnił przestępstwo określone w art. 231. §1. Kodeksu karnego. Zbigniew Ziobro w kwietniu 2007 roku, jako Przewodniczący Międzyresortowego Zespołu do Spraw Zwalczania Przestępczości Kryminalnej, wydał polecenie Kon¬radowi Kornatowskiemu, pełniące¬mu wówczas funkcję Komendanta Głównego Policji, zebrania informacji w zakresie spraw dotyczących nie¬prawidłowości związanych z obrotem węglem i ich powiązań z Barbarą Blidą, co miało miejsce już po jej śmierci, oraz, że Bogdan Święczkowski powinien ponieść odpowiedzialność karną za to, że jako Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu 26 lutego 2007r. podczas nieformalnej narady zorganizowanej przez Prezesa Rady Ministrów Jaro¬sława Kaczyńskiego, w której brał udział Minister Sprawiedliwości–Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro i inne osoby, w tym kierujące organami władzy rządowej, podczas której podjętych zostało 248 decyzji zastrzeżonych dla konkretnych prokuratorów i szefów jednostek organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przekazywał niejawne informacje w warunkach naruszających wymogi stosownych przepisów prawa osobom nieuprawnionym, w szczególności informacje dotyczące działań operacyjno-rozpoznawczych ABW w związku ze sprawą prowadzoną przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach.
Grzegorz Ocieczek powinien również ponieść odpowiedzialność karną za to, że, zdaniem Komisji, Bar¬bara Blida nie chciała popełnić samobójstwa także dlatego, że przed prokuratorem miała zamiar wyjaśnić sprawę i oczyścić się z ewentualnych zarzutów. Tak zeznał przed Ko-misją, relacjonując rozmowę z żoną, Henryk Blida, i Komisja dała tej wypowiedzi wiarę.

Czy Ronald Cybulski kapował na Kmiecikową i Blidę prokuratorowi Ocieczce?

List
„Szanowna Redakcjo! Powodem napisania do Państwa listu jest wczorajsza informacja, którą usłyszałem w TVN 24, a potem w innych stacjach, o umorzeniu śledztwa w sprawie zacierania śladów w sprawie tragicznej śmierci Pani Barbary Blidy. Żeby przypomnieć: Barbara Blida – polityk, menedżer, była minister budownictwa. Podejrzewano ją (co wielokrotnie powtarzano w mediach) o przyjęcie korzyści majątkowych w śledztwie związanym z mafią węglową i finansowania kampanii prezydenckiej Aleksandra Kwaśniewskiego w 1995 r. Była zamieszana (co czytałem i słyszałem w mediach) w sprawę Polskiego Towarzystwa Węglowego, które korupcyjnymi metodami forsowało korzystne dla siebie zapisy prawne o pośrednictwie handlu węglem. W roku 1989 została posłanką: najpierw SdRP, a od 1999 roku SLD. W Sejmie zasiadała do 2005 roku. W 1993 roku została ministrem gospodarki przestrzennej i budownictwa w rządzie Waldemara Pawlaka. Stanowisko to obejmowała także w rządach Józefa Oleksego i Włodzimierza Cimoszewicza. W 1997 roku została prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, a w 2001 r. prezesem zarządu firmy deweloperskiej „J.W. Construction”. 25 kwietnia 2007 roku zginęła tragicznie podczas rewizji ABW w jej domu w Siemianowicach Śląskich. Sprawę okoliczności jej śmierci bada sejmowa komisja śledcza. Tak więc wczorajsza informacja była dla mnie dlatego nieprawdopodobna i mną wstrząsnęła, ponieważ nagle okazało się, że to, o czym praktycznie wiedział cały kraj, czyli o tym, że Barbara Blida zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach, w asyście funkcjonariuszy ABW, okazało się po prostu wyssane z palca! Wszystko, co zdarzyło się w domu Blidów, zmieściło się, wg prokuratury, w granicach prawa i wszystkie okoliczności, np. te przedstawione w filmie Sylwestra Latkowskiego i Piotra Pytlakowskiego, były niezgodne ze stanem faktycznym. Prokuratura wytłumaczyła wszystkie okoliczności i nawet nie ma cienia podejrzenia, że coś mogło być nie tak, no, bo inaczej byłyby zarzuty i oskarżenie na pod¬stawie poszlak. Czyli proces poszla¬kowy. Ale nie! Wszystko gra! Gra, aż buczy! Sprawa jest zbyt poważna, żeby domagać się od Pytlakowskiego i Latkowskiego zwrotu za bilet ki¬nowy. Należy natomiast zadać sobie pytanie, jak się ma cała ta tragedia do rzeczywistości, w której żyjemy? Wariantów na właściwe opisanie stanu rzeczy jest kilka. Pierwszy to taki, że wszyscy żyjemy w zbiorowej halucynacji, w którą wprowadzają nas media, i w zależności od bieżących potrzeb jesteśmy manipulowani i programowani na zbiorowe odczuwanie empatii bądź apatii. Drugi wariant to taki, że funkcjonujemy w demokratycznym chaosie, w którym każdy robi to, co mu się podoba. Każdy plecie to, co mu ślina na język przyniesie, i jedynym wy¬znacznikiem, jedynym kryterium jest kasa. A mówiąc precyzyjniej: dla kasy robimy wszystko?! Wierzymy w nieprawdę, prawdę pomijamy, prawdę naciągamy jak gumę od maj¬tek, byle tylko było głośno, byle tylko mówili, słuchali i byle tylko można na tym zarobić?! Ponieważ już Andrzej Bursa pisał, że ludzie wszystko zniosą, chcą tylko, żeby ich traktować poważnie, wszystko wokoło nas dzieje się na poważnie. Kolejny wariant to taki, że śledztwo w sprawie było od początku skazane na niepowodzenie, ponieważ szukano śladów na zacieranie śladów, a tak naprawdę nie o ślady śladów chodziło, tylko o to, kto spowodował śmierć B. Blidy, przyczynił się do niej myślą, jej brakiem, mową, uczynkiem bądź zaniedbaniem. I tu uprawnione jest podejrzenie, że całej sprawie chciano ukręcić łeb, zamieść pod dywan czy, jak kto woli, zatuszować. Każdy średnio rozgarnięty człowiek zacząłby wyjaśnianie sprawy od znale¬zienia odpowiedzi na wątpliwości i pytania, które zadali Latkowski i Pytłakowski. Czyli, jeżeli powstała KOMISJA śledcza przy Sejmie RP, to powinna ich wezwać i przepytać na tę okoliczność i na jeszcze jedną! Równie ważną! Otóż tę, ile i jakie materiały są w ich posiadaniu, a które nie znalazły się w ich produkcji filmowej. Powszechnie bo¬wiem wiadomo, iż dziennikarze śledczy zbierając materiały w sprawie, którą się zajmują, dysponują niejednokrotnie informacjami znacznie wykraczającymi poza przedstawiony przez nich obraz. Często są to informacje, które są jak najbardziej prawdopodobne, np. takie jak ta, że B. Blida mogła zginąć podczas sza¬motaniny z funkcjonariuszką AB W. A to, co słyszał jej mąż, to huk trzaskających drzwi, co jest jednak nie¬możliwe do zweryfikowania, ponieważ dziennikarze mają ograniczone możliwości dostępu do dokumentów. W takich sytuacjach dziennikarze nie dołączają tych materiałów, ponieważ materiały te nie posiadają uwiarygodnienia w dowodach. Zdobycie takich dowodów poprzez przeprowadzenie ekspertyz lub zlecenie opinii to dla Komisji żadna trudność. Jest też grupa materiałów, które albo nie mieszczą się w konwencji, albo producent, czyli ten, co wykłada kasę, na to się nie zgadza, albo te materiały znacznie wydłużają czas przeznaczony na realizację obrazu. Zatem Komisja powinna wezwać dzienni-karzy rozpytać i poprosić o ich materiały. Czy to zrobiono? Nie!!! Dla¬czego nie? Dlatego, że Komisja to twór, który wyłonił się z sejmowych zależności politycznych, i zorientowana jest na polityczne aspekty zdarzenia, a nie na to, czy są one zgodne z rzeczywistością, czy nie. Myślę, że śmiało można zaryzykować stwierdzenie, iż dziennikarze są dla nich niewiarygodni. Opinia publiczna na pstrym koniu jeździ, a tak w ogóle to lepiej nie zabierać się za sprawę, która nie wiadomo jaki będzie miała koniec. W kogo uderzy i jakie mogą być tego konsekwencje w związku ze zbliżającymi wyborami! Znacznie bezpieczniej było wezwać przed Komisję współpracownika Barbary Kmiecik „Alexis” Ronalda Cybulskiego, lubiącego imprezować z establishmentem politycznym naszego kraju, znającego tego i owego, a na¬wet prokuratora-pułkownika Grzegorza Ocieczka, który, jak wynika z przesłuchań Komisji, interesował się obiema Paniami Barbarami po to, by Kmiecikową zamknąć i, stosując areszt wydobywczy, znaleźć coś na Blidę, a później na Leszka Millera. Komisja jednak wolała wypytywać Cybulskiego o bungabunga i o to, który z posłów z nim imprezowa! i czy bawił z Parą Prezydencką. Można uznać ten fakt za skandal. Albo za szukanie kolejnych haków na konkurentów politycznych. Można? Można! Komisja jednak, według mojej oceny, uznała, że to po prostu temat chwytliwszy i bezpieczniejszy. Kolejnym wariantem jest wariant, w którym służby wraz z sądownictwem, czyli władza sądowniczo-wykonawcza, tak dalece poprzez posiadane kompetencje i immunitety usamodzielniła się, rozrosła, rozpasała i w rozpasaniu zakorzeniła, że stanowi swoistego rodzaju Państwo w Państwie. Całkiem naturalnym może być dla tej władzy nalot o 6.00 rano do domu osoby publicznej, jaką jest ordynator szpitala wojskowego, lub dziesiątki innych osób. Tak właśnie potraktowano Barbarę Blidę!!! Poranny nalot na dom Blidów miał na celu rewizję i zamknięciu jej, jakby planowała ucieczkę i była co najmniej recydywistą. Ale niezgodnym z przepisami prawa jest dla tej władzy zatrzymanie do wyjaśnienia wszystkich znajdujących się w domu Blidy osób i wszystkich mogących brać udział w jej tragicznej śmierci? Przecież w godzinę po jej śmierci nikt nie znał prawdziwego przebiegu zdarzeń i każda ewentualność po¬winna być brana pod uwagę! Nawet ta, że Barbara Blida nie popełniła samobójstwa, tylko została zabita!!! Uprawniona jest teza, że jeżeli dzisiaj nie wiemy, co stało się owego tragicznego dnia, to właśnie dlatego, że wszyscy obecni w domu nie zostali zatrzymani do czasu wyjaśnienia sprawy. Tutaj władza pokazała swoją WŁADZĘ!!! Cóż! Żyjemy w wolnym kraju, więc pozostaje nam wolny wy¬bór jednego z wielu wariantów naszej rzeczywistości. Ja się jednak obawiam, że już zdecydowano za nas, jaki wariant jest dla nas najlepszy. W każdym razie dopóki się nic nie stanie. Tak czy owak, niewyjaśnienie śmierci Barbary Blidy będzie dowodem na arogancję władzy wobec obywateli. Na arogancję w wielu wymiarach. Rodzina Blidów jest w żałobie. A zjadacze chleba i tak dowiedzą się tylko tyle, ile władza zechce powiedzieć. I tylko nie wiedzieć dlaczego w uszach wybrzmiewa mi stwierdzenie Pawła Kukiza, że żyjemy w kraju, w którym rządzi kilka PZPR-ów!
Pozdrawiam serdecznie”.

Protokół przesłuchania osoby wezwanej w celu złożenia zeznań przed Komisją Śledczą do zbadania okoliczności tragicznej śmierci byłej posłanki Barbary Blidy
Ronald Cybulski, zeznając przed Komisją Śledczą na temat jego powiązań z ośrodkiem „Parnas” w Chruszczobrodzie, mówił: „W ośrodku bywali prezydenci miast, bywali posłowie, bywali senatorowie, bywali policjanci różnej szarży, generalskiej, sierżanckiej również. Bywali księża o różnym kolorze koloratury. Bywali dziennikarze, i ci regionalni, i ci warszawscy. (…) Ja byłem zarządcą i równolegle piastowałem stanowisko dyrektora działu kontrolingu w firmie Barbara Kmiecik i Spółka. (…) Pani Kmiecik była właścicielką tego ośrodka do 2002 r., kiedy to ogłosiła upadłość swojej firmy. Ośrodek ten został przekazany przed upadłością na rzecz Nadwiślańskiej Spółki Węglowej z tytułu rozliczeń wzajemnych. Nadwiślańska Spółka Węglowa przekazała ośrodek na rzecz Skarbu Państwa. (…) Umowę o pracę i świadectwo pracy, które uzyskałem z firmy B. Kmiecik i Spółka, zamykała mój okres pracy w charakterze dyrektora działu kontrolingu, natomiast potem byłem zarządcą, byłem kierownikiem ośrodka. To się nazywało różnie, natomiast to był albo zarządca, albo kierownik ośrodka i to była funkcja stała. Na pytanie poseł Danuty Pietra-szewskiej: „(…) panowie pochodzili z tego samego miasta, z tej samej ulicy?” Ronald Cybulski potwierdził i dodał: „Pani poseł, ja powiem jeszcze to tak, i to ja myślę sobie, że to jest prawda, którą wszyscy państwo ze mną podzielicie, na każdym osiedlu i w każdej dzielnicy, w każdym mieście niedużym, każdy, kto spełnia jakąś funkcję publiczną, jeżeli jest prokuratorem, jakimś eksponowanym policjantem, dziennikarzem albo jakimś pisarzem, jest osobą znaną, to jest osobą, której się ludzie kłaniają, która się odkłania”. Poseł Danuta Pietraszewska: „Jak często prokuratura organizowała spotkania integracyjne w Chruszczobrodzie? Czy to się bardzo sporadycznie zdarzało, czy było więcej takich spot¬kań?”. Cybulski: „A o którą prokuraturę pani poseł pyta?”. Poseł: „Prokuraturę katowicką”. Cybulski: „Myślę, że jeżeli przypomnę sobie prokuraturę rejonową, prokuraturę apelacyjną i prokuraturę… jest apelacyjna, rejonowa i okręgowa, no, myślę, że tych imprez było około dziesięć. No, w tej chwili nie potrafię po prostu”. Poseł: „Jak często, abstrahując od tego, że razem z innymi prokuratorami, bywał w ośrodku pan Grzegorz Ocieczek, oprócz spotkań integracyjnych?”. Cybulski: „Dziesięć – dziewięć”. Poseł: „Czy kiedy pan Grzegorz Ocieczek tak często bywał w Chruszczobrodzie, czy za te pobyty, za sam ten poczęstunek, czy on płacił, czy było to w ramach tego funduszu reprezentacyjnego?”. Cybulski: „Jeśli pani poseł pozwoli, to ja może tak odpowiem na to pytane. Pan Grzegorz Ocieczek jest osobą, która jest ze mną, a mówiąc ściślej, z moją rodziną, skoligacona. I byłoby bardzo dużym nietaktem, gdyby tak się złożyło, że przyszedłby i zechciałby się napić kawy i coca-coli, a ja bym mu wystawił rachunek na kasie fiskalnej”. Przewodniczący: „(…) Czy informował pan o tym panią Kmiecik, że pan Ocieczek był pańskim gościem, czyli, że nie płacił za pobyt w Chruszczobrodzie?”. Cybulski: „No, mógłbym chcieć sprytnie odpowiedzieć, że płaciłem za pana Ocieczka, ale tak nie było. To jest po prostu tak, że przy organizowaniu takiej, takiego przedsięwzięcia, jak hotel, jak restauracja… Nie można być życiowym buchalterem. I muszę panu posłowi powiedzieć na sto procent – i to potwierdza każdy hotelarz – że zwykle po prostu bywa tak, że w takich spotkaniach nieoficjalnych, kiedy się spożywa na przykład kawę, kiedy się je wspólny obiad, to jest to rozchodowywane w sposób jak najbardziej korzystny dla firmy i z obroną jej interesów. (…) Pan Ocieczek miał, jeżeli… w związku z Chruszczobrodem absolutny carte blanche. Mógł przyjechać o każdej porze dnia i nocy”. Poseł: „Czy po pańskich urodzinach w Chruszczobrodzie pan Grzegorz Ocieczek wracał do, czy nawiązywał w czasie jakichś rozmów do osoby pani Barbary Blidy, czy pytał, czy ona tu często bywa, w ogóle czy interesował się osobą pani Barbary Blidy?”. Cybulski: „Pani poseł, wtedy, kiedy pan Ocieczek poznał panią Barbarę Blidę i panią Barbarę Kmiecik, był jednym z wielu katowickich prokuratorów i dla niego to był tak naprawdę honor, iż mógł po prostu, no, być w takim, w takich relacjach, z tej racji, że te relacje po prostu były w najlepszym tonie (…)”. Poseł: „Czy mąż, czy pan Mendziuk informował pana, że zwracał się o pomoc do pana Grzegorza Ocieczka?”. Cybulski: „Kiedy pani Kmiecik została zatrzymana, zamknięta, w sumie jak pamiętam i wyczytałem, przesiedziała rok i dwa miesiące, do dzisiaj jest niewinna, ja byłem postrzegany jako osoba, która wprowadziła Grzegorza Ocieczka do, w kręgi towarzyskie, a mówiąc kolokwialnie i takim językiem z ulicy, która wystawiła panią Kmiecik na okoliczności tych wszystkich nieprzyjemności z tej racji, że przez sam fakt, że wprowadziłem pana Grzegorza Ocieczka w te, w te relacje właśnie bardzo towarzyskie, naprawdę bardzo towarzyskie, jeżeli nawet chodzi o pana Mendziuka, to powinienem wziąć odpowiedzialność dlatego że to jednak on wszedł w te relacje za moją poręką. I ja z jednej strony wiedziałem niewiele, dlatego że nikt mnie nie prosił o żadne o żadne wsparcie, o żadną pomoc o żadną informację nawet, o wskazówkę, o słowo otuchy, a z drugiej strony, no, byłem utwierdzony przez Grzegorza, że zupełnie to jest sprawa, która absolutnie go nie interesuje (…) powiedział wprost: «Przecież znasz zasady – mówi – przecież ja o takich rzeczach nie rozmawiam». Tak, że ja tutaj to ja wyszedłem spokojnie zbudowany (…)”.
Poseł Wojciech Szarama: „Na czym pan opiera tą swoją wiedzę, że to był nieszczęśliwy wypadek?”. Cybulski: „Ponieważ wykluczam, jak wcześniej powiedziałem, wykluczam, że to była śmierć samobójcza. Nie dopuszczam oto takiej ewentualności, że ktoś mógł zabić panią Barbarę Blidę. Trzeciej… trzeciego wyjścia nie ma, tylko nieszczęśliwy wypadek”. Poseł Szarama: „(…) o jakie fakty pan opiera tą swoją tezę?”. Cybulski: „(…) Są trzy możliwości, nie dwie. Jeżeli wykluczymy, że jest… że nie ma samobójstwa, prawda, bo trudno, żeby osoba, która popełni samobójstwo, czyli może być albo zbrodnia, albo nieszczęśliwy wypadek. Zbrodnię wykluczam, więc pozostaje mi nieszczęśliwy wypadek.”

„DONOS” nr2, wrzesień 2011

Sportowa Dolina podjęła działania mające na celu wykonanie polecenia RDOŚ poprzez podpisanie umowy z Dolnośląskimi Kopalniami Kruszyw Drogowych Holding S.A., który przyjął na siebie obowiązek wywiezienia skażonej gleby, a następnie unieszkodliwienia toksyn na podstawie odrębnie za¬wartych umów z firmami, które mają pozwolenia na zajmowanie się odpadami niebezpiecznymi.

Ponieważ prace rozpoczęły się pod koniec sierpnia 2011, a pozostał miesiąc do zakończenia działań określony w decyzji RDOŚ, Sportowa Dolina wystąpiła do RDOŚ o przesunięcie terminu zakończenia robót o rok i ich rozszerzenie, ponieważ w międzyczasie znaleziono więcej ognisk skażenia. DKKD Holding S.A. wystąpił o opinię prawną, jak się powinien zachować w sytuacji występowania skażeń, które niezwłocznie należy usunąć, oraz upływającego terminu zakreślonego przez RDOŚ. Opracowano trzy opinie prawne; ich autorzy stali na stanowisku, że, niezależnie od upływu terminu, należy wykonać prace usunięcia skażeń, tym bardziej, że w uzasadnieniu decyzji RDOŚ sama takie stanowisko wyraziła stwierdzając, że „działania naprawcze zostaną zakończone, kiedy wyniki badań wskaźników określonych w rozporządzeniu ministra środowiska wykażą, że zawartość oleju mineralnego w gruncie nie będzie przekraczała wartości dopuszczalnych określonych dla obszaru B”. Obecnie w miejscach skażeń zawartość oleju w gruncie przekracza dopuszczalny poziom 80 RAZY!
DKKD Holding S.A. mógł wywozić od¬pad, który powstawał po przeprowadzeniu szerokopasmowych wykopów i który został zakwalifikowany jako nie niebezpieczny, na podstawie umowy ze Sportową Doliną, która nie chciała zmieniać wyglądu przyrodniczego tego obszaru na księżycowy, tj. rozkopany; tym bardziej, że określenie poziomu skażenia, zgodnie z decyzją RDOŚ, następowało metodą organoleptyczną, czyli na oko i nos.

Całą sprawą zainteresowała policja, która dokonywała rozpoznania w tym miejscu i interweniowała kilka razy, bo Okolicznym mieszkańcom, nie podobał się hałas pracujących maszyn, W końcu, 16 października, funkcjonariusze Komendy
Miejskiej Policji, w Bytomiu przeprowadzili nalot na SD i zamknęli teren, z którego usuwano skażenia. Dzień później Prokuratura Rejonowa w Bytomiu, bez zapoznania się z materiałem dowodowym, przedstawiła zarzuty prezesowi Doliny Sportowej i prezesowi DKKD Holding S.A. Józefowi J. Prokurator Prokuratury Rejonowej .w Bytomiu Piotr Wolny napisał , że na tym terenie dokonuje się eksploatacji górniczej bez zezwolenia. Nie uzasadnił jednak swojego stanowiska.

Na powyższy zarzut padła odpowiedz, że DKKD Holding S.A. działa zgodnie z Ustawą o odpadach z 27. kwietnia 2001, a nie Ustawą prawo geologiczno-górnicze. Na tą okoliczność DKKD Holding S.A. otrzymał opinię geologiczno-górniczą, z której wynika jednoznacznie, że:
„NA TERENIE PROWADZONYCH PRAC PROWADZONO REKULTYWACJE W NIECZYNNYCH WYROBISKACH POGÓRNICZYCH WYPEŁNIONYCH NASYPAMI. NASYPY TE BYŁY ODPADAMI, WYSIEWKAMI DOLOMITOWYMI GLINIASTYMI ORAZ NADGABARYTAMI.
Naszym zdaniem chodzi o coś innego niż łamanie Ustawy prawo geologiczno-górnicze i działanie bez zezwolenia, ponieważ prace  trwały zaledwie jeden miesiąc; nie sposób w tak krótkim czasie stwierdzić  ich szkodliwość dla środowiska, tym hardziej, że rekultywacja była prowadzona na terenie zalegania odpadów poeksploatacyjnych. Może raczej chodzi o prywatne układy pewnej firmy z Bielska Białej z policją i prokuraturą? A może jeszcze ktoś chciał na tym zarobić, tylko nie wiedział, jak przyjść po łapówkę?
Tak   czy   inaczej   wstrzymanie prac przez prokuraturę:
SPOWODUJE
PRZEDOSTANIE SIĘ SKAŻEŃ
DO ZBIORNIKA WODY PITNEJ
I TO PROKURATURA
W BYTOMIU BĘDZIE
ODPOWIEDZIALNA
ZA TEN STAN,
A DOKŁADNIE
PROKURATOR
PIOTR WOLNY.
(na zdjęciu po prawej)
Jeśli jesteś mieszkańcem Tarnowskich Gór, Bytomia, Gliwic lub innych miejscowości zaopatrywanych przez Główny Zbiornik Wód Podziemnych T2 i nagle przestanie ci smakować woda, którą pijesz, zadzwoń do prokuratora Wolnego, (…on postawi: ci zarzut). Na zdrowie!
Tomasz Marylski

————————————————-

Dzięki interwencji Luksemburskiej Fundacji Praw Człowiek w Parlamencie Europejskim niewidomi odzyskali prawo głosu!

16 czerwca 2009 roku, w czasie trwania wyborów do Parlamentu Euro-pejskiego, Luksemburska Fundacja Praw Człowieka wykryła luki w prawie wyborczym dotyczące osób niepełnosprawnych, w tym niedowidzących i niewidomych. Luka dotyczyła braku możliwości oddania przez osobę np. niewidomą ważnego głosu na wybranego przez siebie kandydata w sposób tajny, co uzasadniano faktem, iż osoba niewidoma nie wie, jak wygląda lista, na której ma postawić krzyżyk.

Na nasz apel, aby przy nazwiskach kandydatów dopisać ich wersje w języku Brailla, nikt nie odpowiedział. W związku z tym skierowaliśmy skargę do Sądu Najwyższego dotyczącą ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego, wniosek do Trybunału Konstytucyjnego, do p. Donalda Tuska ówczesnego prezesa Rady Ministrów oraz do p. Lecha Kaczyńskiego ówczesnego prezydenta RP o wydanie orzeczenia w sprawie zgodności Ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego z Konstytucją RP, przywołując w związku z powyższym fakt łamania praw zagwarantowanych w: art. 32., art. 62. i art. 69. Konstytucji RP, a także w art. 7. Ustawy Ordynacja wyborcza do PE.

Wykazaliśmy, że powyższe naruszenia prawa w konsekwencji doprowadziły do pozbawienia kilkuset tysięcy obywateli RP możliwości wzięcia udziału w głosowaniu i wpływu na ich wynik.

W uzasadnieniu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego napisaliśmy:
„Konstytucja RP przyznaje prawo do głosowania w wyborach każdemu obywatelowi Polski, który w dniu głosowania ma ukończone 18 lat, a nie został pozbawiony prawa głosowania na mocy prawomocnego orzeczenia sądu (art.62. Konstytucji RP.) Ponadto art.69. nakłada na władze publiczne obowiązek pomocy osobom niepełnosprawnym m.in. w komunikacji społecznej. W Polsce jest spora grupa osób niepełnosprawnych, w tym osób niedowidzących i całkowicie niewidomych, którzy w sposób pośredni (poprzez brak uregulowań prawnych) zostali pozbawieni prawa do głosowania. Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego w art. 104. określa, że głosowanie odbywa się przy pomocy urzędowych kart do głosowania (tak jak w wyborach do sejmu). Karty drukowane według wzoru ustalonego przez Państwową Komisję Wyborczą nie są w żaden sposób przystosowane do osób niedowidzących i niewidomych, przez co ograniczane jest ich prawo do udziału w wyborach. Zmusza się tę grupę obywateli do korzystania z pomocy osób trzecich podczas oddawania głosu, czym tworzona jest fikcja prawna naruszająca art.2. Ustawy Ordynacja wyborcza do PE w zakresie bezpośredniości i tajności głosowania. Ustawa ta nie określa, w jaki sposób osoby niedowidzące i całkowicie niewidome mają oddać swój głos w wyborach z zachowaniem tajności i bezpośredniości. Ponadto nie określa, jak ma wyglądać pomoc władz publicznych takim osobom podczas wyborów”.

Na nasze wnioski i skargi administracja publiczna odpowiedziała, że wszystko jest w porządku, zmieniając jednocześnie po cichutku prawo tak, że dziś mamy już możliwość głosowania przez pełnomocnika, a na kartach do głosowania będą umieszczane nazwiska kandydatów zapisane językiem Brailla!

Państwo, jak każda organizacja, może tworzyć własne prawa, a potem je zmieniać. Ważne jest to, że wnioski i skargi, tak jak w tym wypadku, czasami przynoszą jakiś efekt. I obywatel może ogłosić, że dzięki determinacji udało mu się coś w państwie, w którym żyje, zmienić, nawet jeśli zmiany zostały dokonane po cichu.

DONOS nr2 wrzesień 2011